دیروز قرار بود کلاس زبان خونه ما باشه...از اونجایی که مامان هم خونه نبود..باید من غذا درست میکردم..ساعت ٣ بدو بدو از بیمارستان رفتم خونه...یه دوش گرفتم و یه ذره خونه رو جمع کردم و پریدم تو آشپزخونه...واسخ اولین بار بود که میخواستم برنج آبکشی درست کنم ..اونم واسه ١٠ نفر آدم...برنج و خیس کردم و رفتم از تو فریز مرغها رو در آوردم و شروع کردم به سرخ کردنشون...بعد که کاملاً سرخ شد..گذاشتم که بپزه...بعد هم آب برنج و گذاشتم و برنج و درست کردم...دیگه کارهام ساعت ۶:٣٠ تموم شد..آمده شدم تا مهمونام بیان(الان عین بفرمایید شام بود)....اول تر از همه حامد اومد با یه شاخه گل رز سیاه...خیلی خوشگل بود.بسیار غافلگیر شدم..کلی ذوقیدم...(ادامه اش رو نمیتونم بگم ..زشته..خانواده از اینجا رد میشه) بعد هم کم کم رضا و عسل و رامین و و بقیه اومدن...بعد از کلاس شام رو آوردم..تازه مرغها رو با کلی چیپس هم تزئئین کردم...بسیار زیبا شدن..برنجش هم خوب شد فقط یکم نمکش کم بود...همه هم کلی با اشتها غذا رو خوردن...تهش هم حامد گفت..خدا رو شکر خداقل میدونم از گشنگی نمیمیرم دیگه یه ذره به خودم امیدوار شدم.

پ ن١: میدونم الان میگین این غذا که کاری نداره..ولی واسه من که کلاً اولین بارم بود هم برنج درست میکردم هم مرغ..اونم واسه تعداد زیاد...خیلی مهم بود..

پ ن٢:نمیدونم چرا این روزا احساس میکنم همه شادی هام لحظه ایی...انگار یه چیزی ته ته وجودمه که نمیذاره از زندگی لذت ببرم...تا یه ذره احساس خوشحالی میکنم..انگار یه صدایی یهم میگه..زیاد شادی نکن..اینم تموم میشه...نمیدونم چرا..همش منتظر یه اتفاق بد هستم..نمیدونی چی.. کلاً خیلی کلافه ام..